شهادت و اقرارِ آدم ابوالبشر در دادگاه الهی.... ( ادامه شاکیِ آفریدگار 1 )
مرا از بین مخلوقات گزیدی
شرافت دادی اشرف برگزیدی
وجودم را نمودی محوِ طاعت
بلوغِ فکری دادی بر اطاعت
علوم کبریایی دادی بر من
که تقوایی گزینم رختِ بر تن
میان دادها عشق زرترین شد
سکینه کردی حوا سرترین شد
شهادت می دهم در دادگاهت
چه زرین بود به حوا شَه نگاهت
مرا عشقبازی آموختی شهِ جان
که بی عشق زی نباشد غایتِ کان
نگاه عاشقانه کردی بر زن
به مهر آذین نمودی خلقتِ زن
ز مهرت زَر نهادی نیک سِرشتش
به مهرورزی منقش کردی عشقش
تو فرمان دادی پاس دارم مقامش
به جد کوشش کنم بر آب و نانش
مکرر کردی امر بر ارتزاقش
مکلف کردی احقاقِ نیازش
شهودند کل مخلوقات شاهد
عطا کردی به مادر شانِ قائد
به تکریم وانهادی عهد گرفتی
که تکریمش کنم امضا گرفتی
زن شاکی که ناظر بود شهادت
کمی شرمنده شد از رب غایت
وَ آدم همچنان مشغول اقرار
قراعت می نمود تکلیفِ تکرار
که ناگه قاضی آگاهِ عالم
نظر کرد سویِ مخلوقاتِ عالم
به آدم گفت چرا نَسلت شکایت
نمودند درگَهم نقضِ عدالت
بگو آگاه شوند شکات درگاه
که دائم مبتلایند گاه و بیگاه
عیان شد سوزش درد حقارت
به یاد آورد تمرد از اطاعت
سرافراز سرافرازان گیتی
به سان آدمی که خورده سیلی
رخش رنگین و احوالش سیَه شد
سر افکند نزد سالار بی سِپَه شد
چنین گفت آدم تواب به یزدان
خطا کردم رسید سهمم به اینان
مرا دردانه کردی بین خلقت
گزیدم بین گوهرها رذیلت
فضیلت را رها کردم به آنی
فنا رفتم امان گشت بی امانی
گرفتند تاج سلطانی را از من
رسیدم غایت زندانی تَن
من آسوده در باغ و گلستان
شدم آواره ی کوه و نیستان
زنم شد شاکیِ اعمالِ خامَم
تعهد داده بودم که غلامَم
تمام هَم و غم ها حالِ من شد
فضایل رفت خطا افعالِ من شد
رسیدم از نهایت بر فنایی
فنایَند زندگان حیِ بقائی
هزاران سال چشیدم طعمِ ذلت
تو بخشیدی رسیدم اوجِ عزت
مقام دارم نمودی با نبوت
نبی گشتم محقق شد ابهت
شروع کردم به تبلیغ دیانت
محق گشتم به ترویجِ امامت
زمانی شد امان از بی امانی
لسانم جاری شد حیدر امامی
به حق حیدر و اولاد حیدر
ز ناسوت جستم اعلاهایِ برتر
تمام وقت زی در وادی خاک
مکرر امر نمودی نفیِ ناپاک
مرا بر محور پاکی شرشتی
ببخشیدی خطا نیکی نوشتی
ادامه دارد ...
8 خرداد 1403
طبیب حافظ کریمی( لسان الحال )
