روح وجان

قدر تو با روح وجان سینه خیز افتادم براه
به تمنای وصل عشق عیان شور انگیز افتادم براه

قاصدک دل فریب مضطرب در تلاطم هست هنوز
بوسه بی روی لب خوش ستیز افتادم به راه

با لایه لب یخ زده پُر ز اشک کردم وداع
با دعا ی خیر صبوح کاسه ریز افتادم به راه

بزم کین سیاس در شب تار رسوایی به دید
همچو قیس مجنون با سنگ ریز ریز افتادم به راه

شاید باعشق به معشوق خود این بارنگشتم همسفر
در کویر اندوه و درد بی شاه برانگیز افتادم به راه


گر چه در تقدیر عشق خود نوشته سپاس از بودنت
با سجده ی شکر دربدرقه از پس پرییروز افتادم به راه

خود که چشمانم به دروازه قرآن قربانی کرده ام
او ندید با عشق صفا ومروه بی تجویز افتادم به راه

مطربا شوری به پا کن بزن این ماه آهنگ حجاز
چون خداگشوده در دیگری بهر قدوم عزیز افتادم به راه

در دماغ جان خسته نیستم آتشی جان داده به جان
خودبا شور شوق عشق به دیدار سما نیز افتادم به راه

سیده خوش باش دست ازاین عشق نایاب هر گز نکش
راد در غل زنجیر عشقم بی گناه بی ستیز افتاد م براه
منوچهر فتیان پور (راد)