پیدا نَشَوَد مثل من این عالمِ هستی
سجّاده نشیند همه شب حالتِ
مستی
گه مستِ شرابم سَرِ سجّاده دعاگو
گه سوز گدازم دَرِ میخانه ببستی
ما چشمِ تمنّا ز تو داریم به لطفت
تاهم بکَشی برسرِ ما یک سرِدستی
افتاده ام از پا زخُماری تو چه دانی
گویی که چرا بردرِ میخانه نشستی
ماعاشق دلداده ی آن حُسن جمالیم
ساقی تو چرا این دلِ دیوانه شکستی
چون دل به تو دادیم وفاداربه عهدیم
شیدای تو هستیم ز ما دل بگُسستی
پُر کن تو سبویی ز وفایت می گلگون
چون ما که نماید به جهان باده
پرستی
این باده که ساقی ز وفا داده به
دستت
پیداست (خزان)تا به ابدمست
الستی