قصه کودکانه و جذاب آبتنی پرندگان

مگان توی حیاط پشتی، یک تشتک آب برای پرنده ها گذاشته بود. پرنده های بسیاری به سراغ این تشتک می اومدن تا آب بنوشن یا توی اون، آبتنی کنن و بال و دمشون رو بشورن. پرنده های قرمز، پرنده های سیاه، پرنده های زرد و پرنده های آبی، هر روز اونجا پیداشون می شد. کار مگان هم این بود که هفته ای یک بار، تشتک رو پر از آب کنه.

یک روز جسی، دوست مگان اومده بود پیشش: «مگان، می آی با هم بازی کنیم؟»

مگان به طرف پنجره دوید و به تشتک آب نگاه کرد: «من الان باید تشتک رو برای پرنده ها پر آب کنم. اما نه، بگذار باشه وقتی که برگشتم خونه، پرش می کنم.» و بعد با جسی رفت برای بازی. و تمام روز مشغول بازی شد و به خونه نیومد.

پرنده های زرد به سراغ تشتک آب اومدن تا آب بخورن؛ ولی تشتک، آب نداشت. اون ها روی لبهٔ تشتک نشستن و منتظر موندن. پرنده های قرمز به سراغ تشتک اومدن تا آب بخورن، و کنار پرنده های زرد نشستن. همینطور انتظار کشیدن … مدتی گذشت و پرنده های سیاه اومدن تا از تشتک آب بخورن؛ اما هنوز تشتک آب نداشت. خورشید داشت غروب می کرد و پرنده ها هنوز تشنه بودن.

قصه کودکانه

اما مگان اونقدر مشغول بازی بود که پرنده ها رو فراموش کرده بود. اون روز، دیروقت بود که پرندهٔ آبی رنگی اومد تا آب بخوره، و پرنده های قرمز، پرنده های زرد، و پرنده های سیاه رو دید؛ و اون هم کنار بقیه نشست و منتظر موند.

خورشید که غروب کرد، باز هم تشتک خالی بود: آبی نداشت که بخورن و سیراب بشن، یا توش آبتنی کنن و بال و دمشون رو بشورن. بالاخره همگی پر کشیدن و رفتن. رفتن تا در دوردست، بگردن و آبگیری رو پیدا کنن. اما پرندهٔ آبی لب تشتک موند.

وقتی هوا کاملاً تاریک شد، مگان بازیش رو تموم کرد و به خونه اومد. پدرش پرسید: «مگان، تشتک رو پر آب کردی؟»
مگان ناراحت شد، چون تشتک رو پر از آب نکرده بود. «ببخشین بابا. یادم رفت آبش کنم.»

«پرنده های زردرنگ اومدن آب بخورن؛ آب نبود. تموم روز اینجا نشستن. پرنده های قرمزرنگ اومدن آب بخورن؛ آب نبود. تموم روز کنار پرنده های زردرنگ نشستن. پرنده های سیاه رنگ هم اومدن؛ بعدش هم اون پرندهٔ آبی رنگ … همه شون رفتن.» این حرف ها رو بابا به مگان گفت.

مگان دوید به طرف پنجره. دید که پرندهٔ آبی رنگ لب تشتک آب نشسته. «بابا … پرنده آبیه هنوز اونجاست. الان یک سطل آب می برم بریزم توی تشتک.» مگان سطل آب رو برداشت و تشتک رو پر از آب کرد. پرندهٔ آبی رنگ از تشتک آب خورد و بعد هم بال و دمش رو توی آب شست.

همچنین بخوانید:

وادل، اردک تپلی و ماجرای برف زمستانی

وادل، اردکی با پرهای سفیدبرفی و نوک نارنجی، در یک روز زمستانی به دنبال غذا می گردد و با بارش برف، زیبایی های طبیعت را تجربه می کند.

روز بعد وقتی خورشید توی آسمون بالا اومد، پرنده های زردرنگ، پرنده های قرمزرنگ، و پرنده های سیاه رنگ به لب تشتک آب برگشتن. اون ها وقتی آب رو دیدن کمی از اون خوردن. بعد آواز خوندن و بال و دمشون رو توی آب شستن. پرندهٔ آبی هم اومد و آب خورد. همهٔ پرنده ها آواز خوندن، چون همه خوشحال بودن. مگان هم خوشحال بود و بعد از اون دیگه هیچ وقت فراموش نکرد که تشتک رو پر از آب کنه!