12:I[55593,["/_next/static/chunks/90853be7bdaa8450.js","/_next/static/chunks/4647480742389bbd.js"],"default"] 13:I[22163,["/_next/static/chunks/90853be7bdaa8450.js","/_next/static/chunks/4647480742389bbd.js"],"default"] 14:I[59870,["/_next/static/chunks/90853be7bdaa8450.js","/_next/static/chunks/4647480742389bbd.js"],"default"] 16:I[74085,["/_next/static/chunks/90853be7bdaa8450.js","/_next/static/chunks/4647480742389bbd.js"],"default"] 15:T8be,

عکس روز ناسا «کهکشان رشته مروارید» را به نمایش می‌گذارد که چندین سحابی را در خود جای داده است.

به گزارش ایسنا، بعضی از سحابی‌ها به قدر کافی درخشان هستند که اگر بدانید چگونه به کهکشان‌ها نگاه کنید، می‌توانید سحابی‌ها را در آنها ببینید.

به نقل از ناسا، ابرهای هیدروژن و اکسیژن نور را در رنگ‌های بسیار خاصی ساطع می‌کنند و ستاره‌شناسان و عکاسان نجومی با جداسازی آنها می‌توانند ساختارهایی را آشکار کنند که در غیر این صورت بسیار کم‌نور و غیر قابل مشاهده خواهند بود.

این نوردهی عمیق ۵۰ ساعته، هیدروژن درخشان را به رنگ قرمز و اکسیژن را به رنگ آبی در سراسر کهکشان «ان‌جی‌سی ۵۵»(NGC 55) که تقریباً از لبه دیده می‌شود، برجسته می‌کند.

ان‌جی‌سی ۵۵ که با نام «کهکشان رشته مروارید»(String of Pearls Galaxy) نیز شناخته می‌شود، اغلب با «ابر ماژلانی بزرگ»(Large Magellanic Cloud) مورد مقایسه قرار می‌گیرد؛ اگرچه ان‌جی‌سی ۵۵ در فاصله بسیار دورتری -حدود ۶.۵ میلیون سال نوری- قرار دارد.

عکس به‌دست‌آمده، مجموعه‌ای از سحابی‌های گسیلشی را در داخل و گاهی اوقات بالای قرص غبارآلود کهکشان آشکار می‌کند و نگاه دقیقی را به مناطق دوردست تشکیل ستاره ارائه می‌دهد.

عکس روز ناسا از «کهکشان رشته مروارید»

17:T8be,

عکس روز ناسا «کهکشان رشته مروارید» را به نمایش می‌گذارد که چندین سحابی را در خود جای داده است.

ان‌جی‌سی ۵۵ که با نام «کهکشان رشته مروارید»(String of Pearls Galaxy) نیز شناخته می‌شود، اغلب با «ابر ماژلانی بزرگ»(Large Magellanic Cloud) مورد مقای