سفری با 2 هدف

‌تحلیل شما از سفر لودریان به تهران و مباحث مطرح‌شده چیست؟ او دنبال چه بود و به چه میزان توانست به اهدافش دسترسی پیدا کند؟
فعلا در اروپا، آلمان درگیر تشکیل دولت است و بریتانیا نیز مشکلات خاص خودش را دارد، ازهمین‌رو فرانسه میدان‌دار شده و این مسئولیت برعهده فرانسه قرار گرفته که به نمایندگی از اتحادیه اروپا برای تداوم برجام، تلاش کند و بستری برای درک بخشی از دغدغه‌های مشترک اروپا و آمریکا؛ یعنی فعالیت‌های موشکی و دفاعی و فعالیت‌های منطقه‌ای ایران، فراهم کند. وزیر امور خارجه فرانسه توانسته این نقش را ایفا کند. او از سویی به مخالفان برجام در آمریکا، به‌خصوص شخص ترامپ این اطمینان را می‌دهد که اروپا نسبت به بخشی از دغدغه‌های آمریکا بی‌توجه نیست و تلاش می‌کند آنها را برطرف کند و شانس حفظ و تداوم برجام را افزایش دهد. از طرف دیگر با استفاده از ظرفیت دیپلماسی و مناسبات اقتصادی میان ایران و فرانسه، رضایت ایران برای ورود به بحث‌های چالشی را جلب کند. البته برای ورود به این مرحله، فرانسوی‌ها از موضع محکمی وارد شدند. در برخی از اظهارنظرها گفتند فعالیت موشکی ایران خطرناک است و ایران باید فعالیت موشکی خود را محدود کند. همچنین درباره فعالیت ایران در سوریه و یمن ابراز نگرانی کردند، اما درمجموع می‌توان گفت این سفر با هدف نزدیک‌کردن ‌ایران و اروپا و از طرف دیگر نشان‌دادن همسویی آمریکا و اروپا درباره برجام است.
‌فرانسه می‌گوید که در مورد مسائل منطقه‌ای و موضوع موشکی ایران باید مذاکره انجام شود. آمریکا نیز این دو را به‌عنوان شروط تمدید برجام در نظر گرفته، اما موضع ایران در مورد مذاکره مجدد سرسختانه است. در این شرایط ایران و برجام به کدام سمت خواهند رفت؟
ایران موضع سختی اتخاذ نکرده، اتفاقا درباره مسائل منطقه‌ای، ایران بارها برای گفت‌وگو و تعامل اعلام آمادگی کرده است. از طرفی طرح‌های مختلفی برای بحران‌های منطقه، از جمله بحران یمن ارائه و برای مذاکره درباره سوریه نیز اعلام آمادگی کرده است. همچنین در مذاکرات آستانه نیز ایران نقش داشته است. بنابراین به عقیده من درباره مسائل منطقه‌ای مشکل خاصی وجود ندارد. البته اختلاف دیدگاه‌ها زیاد است. برداشت ایران از مسائل منطقه‌ای با عربستان، ترکیه، اسرائیل یا آمریکا متفاوت است، اما این به این معنا نیست که باب گفت‌وگو بسته باشد و ایران گفته باشد در مذاکرات منطقه‌ای شرکت نمی‌کند.
‌اما ایران در مورد مسئله موشکی، موضع سرسختانه‌ای دارد؟
واضح است درباره مسئله موشکی، نه ایران و نه هیچ کشور دیگری وارد مذاکره برای تعیین حدوحدود مسائل نظامی خود نمی‌شود. اروپا و آمریکا نیز می‌دانند که ایران حاضر به این کار نیست. از سوی دیگر به عقیده من آمریکا از برجام خارج نخواهد شد. اگر دولت کنونی آمریکا احساس می‌کرد خروج از برجام منافع آمریکا را تأمین می‌کند، لحظه‌ای درنگ نمی‌کرد. تلاش ایالات متحده این است که با اعمال فشار و تهدید به خروج، امتیازهایی را در خود برجام بگیرد که اگر این محقق نشود -که به عقیده من امکان تحققش بسیار کم است- در موضوعات خارج از هسته‌ای از ایران و طرف‌های مذاکره‌کننده امتیاز بگیرد. به نظر می‌رسد زمینه رسیدن به این مرحله وجود دارد. البته به این معنا نیست که جمهوری اسلامی چون تحت فشار است یا از خروج آمریکا از برجام ترسیده، بخواهد مسائل منطقه‌ای را حل‌وفصل کند. این یک عزم درونی داخل ایران است که مشکلات یمن، عراق، سوریه و افغانستان حل‌وفصل شود. چون با حل این مسائل منافع ایران نیز تأمین می‌شود. من اعتقاد ندارم که دونالد ترامپ در ماه می ‌خروج از برجام را اعلام کند. آمریکا با این عنوان که تلاش‌های اروپایی‌ها ثمربخش بوده و ایران پالس‌هایی برای رسیدن به حل‌وفصل مسائل منطقه‌ای نشان داده، یک بار دیگر تعلیق تحریم‌ها را تمدید می‌کند.
‌پس شما معتقدید فعلا گفت‌وگوهای منطقه‌ای توانسته خلأیی را که در نظر آمریکا وجود دارد، پر ‌کند؟
بله نشانه‌های این مسئله نیز وجود دارد. سفر وزیر امور خارجه فرانسه مؤید این امر است. برخی رسانه‌ها گفتند مقدماتش در اجلاس مونیخ فراهم شده است. اما می‌توان از اظهارنظرهای رسمی فهمید که جمهوری اسلامی آمادگی رسیدن به آن سطح از تفاهم و درک مشترک را دارد. اما فعلا درباره اینکه نتیجه مذاکرات چه خواهد بود، نمی‌توان صحبت کرد. باید این نکته را در نظر گرفت که ممکن است ضرورتا الگوی برجام – یعنی گردهم‌آمدن نمایندگان چندین کشور و به‌‌توافق‌رسیدن بر سر یک متن- شکل نگیرد. اما اینکه گام‌هایی برداشته شود، در برخی از مناطق سوریه یا یمن آتش‌بس صورت گیرد، از شدت جنگ کاسته شود و فرصت مذاکرات و میانجیگری‌های بین‌المللی فراهم شود، می‌تواند خروجی یک تفاهم منطقه‌ای باشد.