سوره هود - صفحه 187 قران

(اما) آن‌ها آن (ناقه) را از پاى در آوردند! و (صالح به آنها) گفت: «(مهلت شما تمام شد!) سه روز در خانه‏ هایتان بهره‏ مند گردید؛ (و بعد از آن، عذاب الهى فرا خواهد رسید؛) این وعده‏ اى است که دروغ نخواهد بود!» (۶۵)

و هنگامى که فرمان (مجازات) ما فرا رسید، صالح و کسانى را که با او ایمان آورده بودند، به رحمت خود (از آن عذاب) و از رسوایى آن روز، رهایى بخشیدیم؛ چرا که پروردگارت قوى و شکست ناپذیر است! (۶۶)

و کسانى را که ستم کرده بودند، صیحه (آسمانى) فروگرفت؛ و در خانه‏ هایشان به روى افتادند و مردند... (۶۷)

آنچنان که گویى هرگز ساکن آن دیار نبودند! بدانید قوم ثمود، پروردگارشان را انکار کردند! دور باد قوم ثمود (از رحمت پروردگار)! (۶۸)

فرستادگان ما (فرشتگان) براى ابراهیم بشارت آوردند؛ گفتند: «سلام!» (او نیز) گفت: «سلام!» و طولى نکشید که گوساله بریانى (براى آنها) آورد. (۶۹)

(اما) هنگامى که دید دست آن‌ها به آن نمى ‏رسد (و از آن نمى‏خورند، کار) آن‌ها را زشت شمرد؛ و در دل احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‏ ایم!» (۷۰)

و همسرش ایستاده بود، (از خوشحالى) خندید؛ پس او را بشارت به اسحاق، و بعد از او یعقوب دادیم. (۷۱)

گفت: «اى واى بر من! آیا من فرزند مى ‏آورم در حالى که پیرزنم، و این شوهرم پیرمردى است؟! این راستى چیز عجیبى است!» (۷۲)

گفتند: «آیا از فرمان خدا تعجب می کنى؟! این رحمت خدا و برکاتش بر شما خانواده است؛ چرا که او ستوده و والاست!» (۷۳)

هنگامى که ترس ابراهیم فرو نشست، و بشارت به او رسید، درباره قوم لوط با ما مجادله مى‏ کرد... (۷۴)

چرا که ابراهیم، بردبار و دلسوز و بازگشت‏ کننده (بسوى خدا) بود! (۷۵)

اى ابراهیم! از این (درخواست) صرف‏نظر کن، که فرمان پروردگارت فرا رسیده؛ و بطور قطع عذاب (الهى) به سراغ آن‌ها مى ‏آید؛ و برگشت ندارد! (۷۶)

و هنگامى که رسولان ما (فرشتگان عذاب) به سراغ لوط آمدند، از آمدنشان ناراحت شد؛ و قلبش پریشان گشت؛ و گفت