امشب لحاف درد می دوزم
واسه تن سرد و دل زخمی
انقدر من کنج قفس موندم
پوسیدم از افکار بی رحمی
وقتی لباس قافیه تنگه
واسه ترانه م توی دل سردی
رعشه می افته باز تو جونم
تو مثل پاییزا چقد زردی
هر روز با دست تو می سابم
ته مونده ی دردا و دل تنگی
هرگز ندیدی بغض تلخم رو
اخه چقد تو مرد ،دل سنگی
مثل خوره افتاده به جو نم
افکار شوم و پست نامردی
سقط جنین میکردی می مُردی
هی خونمو تو شیشه می کردی
هرگز نفهمید حس یه زن رو
شعر درونش رو که می کشتن
پایان این قصه چقد تلخه
تیغ نفهمیش مونده رو گردن
#شریفه_آیتی
