چرا خندیدن به خود، نشانه قدرت است؟

در دنیایی که همه تلاش می‌کنند تصویری بی‌نقص و فیلتر شده از خود ارائه دهند، توانایی خندیدن به اشتباهات و نقص‌های خود، مانند نسیمی تازه است. اما آیا این نوع شوخ‌طبعی همیشه خوب است؟ مرز بین فروتنی جذاب و تحقیر خود کجاست؟