شکوفه های بهار

\ \ \ از شلوغیا فراری بود \ پناه میبرد به گوشه های خلوت \ مثل همون کافه های دنج تو شهر \ خوشحالی آدمارو از دور نگاه میکرد \ و با خنده آدما خوشحال میشد \ همیشه رفیقش یه قهوه بود و کمی شکر\ خلوت بودن روشاعر:محمد نوری