برای هر نگاهت جان دهم، اما نمی بینم
پریشان ذهن خود سامان دهم، اما نمی بینم
دلم پرواز می خواهد میان نور چشمانت
میان آسمان جولان دهم، اما نمی بینم
در اوج آسمان با هم چه زیبا می شود پرواز
در آن بالا به تو پیمان دهم، اما نمی بینم
چه دلگرمی به جانم بود زان گرمی احساست
به آن احساس، جان قربان دهم، اما نمی بینم
امیدم بود از عشقت بسازم داروی دل را
که درد کهنه را درمان دهم،اما نمی بینم
گلستان دلت را باغبانی گر کنم شاید
به تلخِ زندگی حرمان دهم،اما نمی بینم
نگاهت با دل و دستت شود یکرنگ بر چهره
دگر دست و لب خندان دهم،اما نمی بینم
اگر یک شاخه گل را با محبت داده ای دستم
برایت روضه ی رضوان دهم،اما نمی بینم
عجب زین جهلِ طوفانی که عمرم سایه گسترده
تو آرامم کنی طوفان دهم،اما نمی بینم
ز دریاها گذشتم تا رسم بر ساحل آرام
که بر کنجِ دلت اسکان دهم،اما نمی بینم
دو چشمم پر شده باران، به دنبال تو میگردد
که بر دشت دلت باران دهم، اما نمی بینم
نمی دانم فلک شاکی شود یا متهم گردد
کند تاثیر گر غفران دهم،اما نمی بینم
میان کلمه ها گشتم کنم ابراز احساسم
بر این احساس خود عنوان دهم، اما نمی بینم