آزادی اندیشه

صبح و شامم سایهٔ تزویر توست\ خشکیده استخوانم دریده پوست\ باز به وهم تو گرفتارم کرده اند\ سایهٔ خنده را دریغ ز جانِ بیمارم کردند\ بس به توهّم خندان مرا\ چنین شد که از خندیدن بیزارم کردند\ به زیرشاعر:علیزمان خانمحمدی