بعد مرگم

تا که زنده ام , ندارم همدرد غمی
میزنند تیر زهرگین به قلبم, هر دمی

به خونم تشنه اند مثل گرگ بیابان
شکارم میکنند در کوی و خیابان

به توهین کردن و فحش دادن هاشون
به حسادت کردن و نفرینی هاشون

نه فامیل مانَد نه دوست نه یاری
به وقت تنگی و وقت گرفتاری

همه دشمنند و قاتل جانم
اگر زورم کنند . نمیدن امانم

همین که سر نهم بر بالین قبر
نمیکنند برای غذای خیراتم صبر

چنان چنگ زنند بر سر و صورت
که شاعر هم کم میاره برایشان, عبارت

از خوبی هایم بگویند تا به وقت غذا
سیاه پوش میشن که بگن گرفتن عزا

به گلاب صابون تا شمع های رنگی
به عود, کافور تا مجسمه , شیر و پلنگی

نداشتم در این دنیا به این خوشبختی
درخشش سنگ قبرم با لامپ های درختی

برقصن توی قبرم استخوانها
چه خوب شد که مُردم شدم عزیز دلها

برای جسدم غذا میارند
به پشت قبرم درخت میکارند

همان هایی که تا زنده بودم ندادن آبی به دستم
بعد مرگم چه فایده که زبان بسته نشستم

چه سودی دارد که قبرم باشد از سنگ مرمر
چه فایده که عکسم زنند به روی سردر

اگر میخوای بشی شخص عزیزی
بمیر تا ببینی چقدر داری, اشک ریزی

بعد مرگم شکم ها ناله زارند
تا که سیر شدند از قبرم هم بیزارند

عباس عالی پوران . پروانه بنفش .