دل سفالی

در میان هیاهوی کویر در ثانیه های ترد انتطار وقتی چشمها اشک عشق می ریزد سایه ها مان بی ما به خانه باز میگردند سفید... سرخ... جیبهایی پر از شعر ناب و تازه و دردهایی که در من می ماند میدانی...