شکستم

بُدم من نَبودی شکستی دلم را
شِکَستی به حرفی گُسَستی دلم را
ز چشمت ندیدم به چشمم کسی را
به یادت که بودم ببستی دلم را
ز یادم بِبُردم سَرم را ز عشقی
سپردم به یارم دو دستی دلم را
شکستم بِرَستم بُریدم...بِبُردَم
ز یادم جَهان را، ز مستی دلم را
چو عرفان سُراید که شعری ز غم ها
که عقلش بگوید پرستی دلم را