آیینه شاهد بود

آیینه شاهد بود
بعد تو دل به زمان دادم و
تقصیر به تقدیر و فلک
آیینه شاهد بود بعد تو
من غزلم را گفتم
غزل اما دل پرواز نداشت
شوق پرواز در او جان می داد
و نگاهی خسته چشم به راهش می مرد
آیینه شاهد بود بعد تو قصه ام دریا شد
دل دریا خون شد
و کویری بی جان در دلم جان می داد
و نگاه باران خسته بر من تابید
آیینه شاهد بود
بعد تو دفترت را خواندم یادگارش آوار
واژه هایش هر بار بر سرم کوبیدند
حسرت تنهایی در دلم شد بیدار